Mga Tula Para sa Sawing Pag-ibig (10 Tula)

Ang pag-ibig ay tulad ng masalimuot na alon ng damdamin na bumabalot sa bawat tula sa koleksyon na ito. Ang bawat salita at taludtod ay naglalahad ng kwento ng pag-ibig na naglaho, isinulat mula sa puso ng nagdaang panahon. Sa bawat taludtod, mapapansin ang pagsasanay ng damdamin mula sa kaligayahan ng unang pag-ibig hanggang sa mapait na pamamaalam. Ang mga tula ay parang paglalakbay sa masalimuot na kagubatan ng emosyon, kung saan ang mga pangako ng pag-ibig at pangarap ay nababalot ng lungkot at pait ng paghihiwalay.

Halimbawa ng mga Tula Para sa Sawing Pag-ibig

Ang Paglisan

Sa hangin, tinakasan ang mga pangako,
Lumisan ang init, ngayon malamig na hangin,
Bawat alaala’y naglalaho sa dilim,
Sa kaharian ng pag-ibig, ngayo’y walang pangalan.

Sa ambon ng gabi, luha’y dumarampi,
Sa mga bituin, nangungusap ang lungkot,
Pusong pinaalis, sa anino’y sumasaludo,
Tangay ng hangin, pangarap ay nawawala.

Sa dilim ng pag-ibig, mga alaala’y nagsisilbing tanawin,
Hinahabol ang bawat pag-asa na naputol,
Ang pangako, isang yugto na nagwakas,
Sa gitna ng kaharian, pangalan ay naglaho.

Bawat hakbang ay tila nag-iiwan ng tanong,
Sa paglisan ng pag-ibig, ang puso’y naiwang sugatan,
Sa bukang-liwayway, pag-asa’y naglalaho,
Sa hangin ng pag-ibig, pangalan mo’y nawawala.

Buod:

Ang “Ang Paglisan” ay isang paglalakbay ng damdamin mula sa pag-ibig na umaapaw sa init at pangako tungo sa malupit na lungkot at paglisan. Ang bawat taludtod ay nagdudulot ng matinding emosyon, kung saan ang pag-ibig na minsan ay puno ng ligaya, ngayo’y nagiging dahilan ng luha at pangungulila.

Aral:

Ang tula ay nagtuturo ng kahalagahan ng pagtanggap at pagbitaw sa mga bagay na hindi na makakabalik. Sa pag-usbong ng pag-ibig, maaaring magtaglay ito ng ligaya ngunit may mga sandaling nagwawakas. Mahalaga ang pag-unlad at pag-ahon mula sa pagkatalo para sa sariling paglalakbay ng paghilom.


Huling Pagtatapat

Sa ilalim ng bituin, tayong dalawa’y nagtatapat,
Ngunit ang pangako’y nauwi sa tila piitan,
Sa huling pagtatangkang iwasak ang pait,
Naglaho ang pag-ibig, nagwakas na walang kasiguraduhan.

Sa madilim na kalangitan, tayong dalawa’y nagtatapat,
Ngiti sa labi, pangako’y muling sinasambit.
Ngunit sa ilalim ng kalangitan, naglalaro ang pag-ibig,
Nauwi sa malupit na sakit, pagluha’y umambon sa gabi.

Sa pagtatangkang iwasak ang pait ng nakaraan,
Pusong sawi, naglakbay sa dilim ng pag-asa.
Huling pagtatapat, tinuklas ang realidadad,
Pag-ibig ay naglaho, walang kasiguraduhan, hindi na babalik.

Sa pangarap na binuo, umusbong ang pangungulila,
Muling nag-alsa ang gabi, bituin ang nagmumula.
Paglisan ng pag-ibig, sa gitna ng lungkot,
Nagwakas na walang kasiguraduhan, pangako’y hindi natupad.

Buod:

Ang “Huling Pagtatapat” ay naglalarawan ng pagtatapos ng pag-ibig na puno ng pangako at pangarap. Sa ilalim ng bituin, ang pagsasama’y nauwi sa malupit na sakit, nagtatampok ng huling pagtatangkang iwasak ang pait. Ang pagluha’y nagbigay simula sa pagwawakas, naglaho ang pag-ibig na walang kasiguraduhan.

Aral:

Ang tula ay nagtuturo ng pagiging bukas sa realidad ng pag-ibig at pagtanggap sa katotohanang hindi lahat ng pangako ay natutupad. Mahalaga ang pag-unawa at pagtanggap ng kasawian para sa sariling paghilom. Sa kabila ng pagluha, ang pag-ibig ay maaaring maging bahagi ng proseso ng pag-usbong.


Sa Bawat Pagluha ng Bituin

Sa gabi ng pagluha, bituin ay nanunubli,
Ang mga mata’y nagtatanong, dilim ay dumudurog.
Sa paglakbay ng pusong sawi, ang bituin ay saksi,
Ngunit ang gabi’y tahimik, lihim ay di nasasagot.

  Tula Tungkol sa Magsasaka (9 Halimbawa)

Ang damdamin ay naglalakbay, magdamag na nag-aalab,
Bituin ang gabay sa pusong nangungulila.
Sa bawat pagluha ng bituin, pait ay napipigil,
Ngunit sa kalawakan, lihim ay nananatili.

Kahit magdamag maghanap ng lihim sa kanyang kislap,
Ang bituin ay ‘di nagbibigay ng kasagutan.
Sa pusong naghihinagpis, dilim ay bumabalot,
Walang sagot, bituin ay nananatiling tahimik na saksi.

Sa lihim na kislap ng mga bituin, pusong nagluluksa,
Naglalakbay sa kaharian ng pag-ibig na naglaho.
Sa pagluha ng bituin, tila’y may himig na lungkot,
Ngunit ang sagot, nagtatago sa dilim ng gabi, tila’y malayo.

Buod:

Ang “Sa Bawat Pagluha ng Bituin” ay naglalarawan ng pagluha ng pusong sawi sa dilim ng gabi. Ang bituin ay saksi sa paglakbay ng damdamin, ngunit tahimik sa harap ng lihim. Ang tula ay nagtatampok ng hinagpis sa pag-ibig na tila walang kasagutan.

Aral:

Ang tula ay nagpapakita ng katotohanang hindi lahat ng tanong ay may kasagutan. Sa pagluha, natutunan natin na maaaring maging tahimik ang kasagutan sa ating mga hinanakit. Mahalaga ang pagtanggap sa hindi pagkakaroon ng kasiguraduhan at paghanap ng kahulugan sa sariling damdamin.


Hagdan ng Paghihiwalay

Sa hagdang mataas, ng pag-ibig na mapusok,
Ang pagbagsak ay malupit, bawat hakbang ay tila sugat,
Habang nilalakbay ang hagdan ng paghihiwalay,
Ang pag-ibig ay naglupasay, ang puso’y sumiklab.

Sa bawat antas, ang sakit ay lumalim,
Kaharian ng pag-ibig, tila’y naglalaho.
Sa pag-akyat, puso’y nagiging maligaya,
Ngunit sa pag-ibaba, lumuluha’t namumuo.

Sa unang baytang, mga pangako’y busilak,
Ngunit sa ikalawang baytang, malamlam na pag-asa,
Ang pangatlong baytang, naglalaro ang pait,
Sa huling baytang, pagluha’y nagsisilbing palaruan.

Sa hagdan ng pag-ibig, nakatanim ang pangako,
Ngunit sa bawat hakbang, ang pag-ibig ay naghihiganti.
Ang paghihiwalay, tila hagupit ng bagyo,
Naiiwan ang pusong sugatan, nilisan ng dating ligaya.

Buod:

Ang tula na “Hagdan ng Paghihiwalay” ay naglalarawan ng masalimuot na proseso ng pag-ibig mula sa pag-akyat ng mataas na damdamin hanggang sa mapait na pag-ibaba. Sa bawat baytang, ang pangako’y naglalaho at nagiging pait sa huli, nagwawakas sa pagluha’t paglisan ng dating ligaya.

Aral:

Ang tula ay nagbibigay-diin sa paglipas ng pag-ibig, nagtatampok ng kahalagahan ng pag-unawa sa malupit na sakit ng paghihiwalay. Sa pag-akyat ng hagdang mataas, maaaring magbunga ng ligaya, ngunit sa pag-ibaba, maaaring magdala ng pait at lungkot. Ang pag-ibig ay isang paglalakbay ng damdamin, at mahalaga ang pagbitaw at paghilom para sa sariling pag-unlad.


Sa Pag-ikot ng Orasan

Ang orasan ay tik-tak, nagpapatunay ng paglayo,
Sa bawat sandali, pag-ibig ay naghihingalo,
Ang mga kamay ng orasan, tila nagmamalasakit,
Paghihiwalay na parang bulang nawala sa pagtingin.

Sa pag-ikot ng orasan, damdamin ay naglalaho,
Bawat paglipas ng segundo, pag-ibig ay nagugunaw.
Ang dating pag-asa, ngayo’y lumilipas na parang alon,
Pagtingin sa oras, nagdadala ng pait na pag-alon.

Sa bawat hakbang ng orasan, pag-ibig ay naglalaho,
Mga pangako, tila’y malamlam na bituin sa kalawakan.
Ang tinig ng orasan, parang tawa sa gitna ng pagluha,
Pag-ibig na tila nawala, tila’y nalimot na tulad ng kulay ng langit.

Sa pag-ikot ng orasan, tadhana’y naglalaro,
Paghihiwalay na tulad ng bulang nawala sa pagtingin.
Ang oras ay walang awa, pag-ibig ay nagluluksa,
Sa bawat tik-tak, pusong sawi, tila ba’t gumuguho.

  Tula Tungkol sa Kultura (6 Halimbawa)

Buod:

Ang tula na “Sa Pag-ikot ng Orasan” ay naglalarawan ng paglipas at paglisan ng pag-ibig habang nagtatagal ang oras. Ibinabahagi nito ang kwento ng isang paghihiwalay na parang bulang nawala sa pagtingin.

Aral:

Nagtuturo ang tula na ang pag-ibig ay maaaring maglaho tulad ng oras na patuloy sa pag-ikot. Mahalaga ang pag-unawa at pagtanggap sa pagbabago, at sa kabila ng lungkot ng paghihiwalay, maaari ring magsilbing pagkakataon sa pag-usbong at paghilom.


Ang Pagtatapos

Sa pagtatapos ng kaharian ng pangarap,
Ang pag-ibig ay tila isang bangungot na napakatagal,
Ang mga pangako, naglaho sa hangin,
Sa pagwawakas, tanging pagluha ang natira.

Sa dilim ng paalam, puso’y nangungulila,
Mga pangarap na dati’y buo, ngayon’y naglalaho.
Sa pagtatapos, bituin ng pag-asa’y naglalaho,
Ang pag-ibig, tila’y bangungot na walang hanggan.

Sa yugto ng paglisan, mga ngiti’y nawawala,
Ang pag-ibig na dating nagbibigay ng liwanag,
Sa pagtatapos, pusong sugatan at nagluluksa,
Bawat alaala, tila’y kumukupas na parang buwan.

Sa huling parte ng kwento, ang pangarap ay nilulumot,
Pagluha’y nagsisilbing musika ng paglisan.
Sa pagtatapos, pag-ibig na nasaktan at naglaho,
Ang puso’y nauupos, natira na lang ay paghihirap.

Buod:

Ang tula na “Ang Pagtatapos” ay naglalarawan ng malungkot na pagwawakas ng isang pangarap na pag-ibig. Ang mga pangako’y naglaho, iniwan ang pagluha bilang tanging saksi sa pagtatapos ng masalimuot na kwento ng pag-ibig.

Aral:

Ang tula ay nagpapahayag ng katotohanan na hindi lahat ng pangarap ay natutupad at hindi lahat ng pag-ibig ay nagtatagal. Mahalaga ang pagtanggap at pag-ahon mula sa sakit ng pagtatapos upang magsilbing pagkakataon sa paglago at paghilom ng puso.


Luha ng Gabi

Sa gabi, luha’y bumabalot sa buong paligid,
Ang dilim, nagiging saksi sa paglisan ng pag-ibig,
Sa bawat butil ng luha, kasaysayan ay sumusulat,
Sa gabing tahimik, pag-ibig ay naglupasay.

Sa silong ng buwan, tanawin ay nagdaramdam,
Mga bituin, tila’y nagiging malungkot na mata,
Sa bawat indak ng hangin, alaala’y naglalaho,
Pusong nag-iiyak sa gabi, pag-ibig ay humihiyaw.

Ang gabing puno ng luha, himig ng pagluha’y sumasabay,
Sa gitna ng dilim, pag-ibig ay nagwawakas,
Ang tala ng pag-ibig, nagtatago sa luhang gabi,
Sa mga titik ng luha, nalalaman ang pait ng paglisan.

Sa gabi na tahimik, pag-ibig ay naglupasay,
Mga luha’y tala ng sakit at pangungulila,
Ang puso’y dumaramdam sa kaharian ng dilim,
Ang buwan, tagapagtago ng lihim ng pag-ibig.

Buod:

Ang tula ay naglalarawan ng malungkot na paglisan ng pag-ibig sa gabing puno ng luha. Ito nagpapakita ng pagkaugat ng damdamin sa gabi at ang pagiging saksi ng kalikasan sa mga nararamdaman ng pusong umiiyak. 

Aral:

Ang aral ng tula ay maaaring maging pagsasanay sa pagtanggap at paglaban sa mga paghihirap sa pag-ibig. Sa pamamagitan ng pagluha at paglalabas ng damdamin, maaaring magtagumpay ang pusong nagdaramdam. Ang pagluha, bagamat malungkot, ay maaaring maging bahagi ng proseso ng pag-ahon at paghilom.


Ang Munting Kandado

Sa pusong nagdaramdam, nagdikit ang mga pinto,
Ngunit ang kandado’y pumipigil, hindi maibaba,
Pag-ibig na nakakulong sa malupit na silong,
Ang mga pangako’y tila usok, naglalaho sa kawalan.

Sa paligid ng damdamin, mga tanong ay naglipana,
Pintuan ng pag-asa’y nakakandado, tila’y pagluha,
Sa krus na pag-ibig, nais magbunga ng halakhak,
Ngunit ang kandado’y sagabal, pinto’y naiwang nakasara.

  Tula Tungkol sa Kahirapan (6 na Halimbawa)

Bawat pinggang hirap, pusong nais lumaya,
Munting kandado, nagiging malaking hadlang,
Ang pagluha’y nagiging simbolo ng pangungulila,
Sa pag-ibig na nais mabuksan, ngunit tila’y malabo.

Sa hangin ng pangarap, muling lumulutang,
Ngunit ang kandado’y mananatili, pag-ibig ay napipigil,
Sa dilim ng gabi, pag-asa’y naglalaho,
Pintuan ng pag-ibig, natatakpan ng takot na pumipigil.

Buod:

“Ang Munting Kandado” ay naglalarawan ng pag-ibig na napipigilan ng sariling takot at hadlang. Ang kandado, isang simbolo ng takot, ay nagiging sagabal sa pag-usbong ng pag-ibig, naglulunsad ng pangungulila at pagluha.

Aral:

Ang tula ay naglalaman ng aral na ang takot at sariling mga hadlang ay maaaring maging sagabal sa pag-usbong ng tunay na pag-ibig. Mahalaga ang pagtanggal ng mga kandado upang mabuksan ang puso sa pagmamahalan at pag-asa.


Sa Pag-ibig na Natapos

Sa silong ng pag-ibig, saya’y naglalaho,
Mga halakhak, ngayo’y nagiging pagluha.
Sa paalam na tanaw, puso’y nag-aalab,
Pag-ibig na natapos, tila’y huling sulyap.

Sa pagsiklab ng damdamin, pusong nagluluksa,
Pag-ibig na nagwakas, tila’y simoy ng hangin.
Ang mga pangako, naglipana sa dilim,
Naglalaro sa isip, tila’y alaala ng umaga.

Sa gitna ng pag-iyak, pagluha’y nagtutugma,
Pag-ibig na natapos, sa dilim ng gabi.
Huli na ang lahat, ngunit alaala’y nagbabadya,
Sa pag-ibig na natapos, lihim ay muling nabubuhay.

Huling hawak, huling yakap, naglalaho sa hangin,
Pag-ibig na natapos, puso’y nagdaramdam.
Sa paglipas ng oras, ngayo’y nagtatapos,
Ang pag-ibig na bitin, tila’y sinulid na naputol.

Buod:

“Sa Pag-ibig na Natapos” ay naglalarawan ng sakit at lungkot sa pagtatapos ng pag-ibig. Ang tula ay nagpapakita ng pag-iyak at pagluha sa paglipas ng oras, na may mga pangako na naglalaro sa dilim.

Aral:

Ang tula ay nagtuturo na ang pag-ibig na natatapos ay nagdudulot ng lungkot at sakit. Ang mga pangako na tila naglalaro sa dilim ay maaaring muling bumalik sa lihim ng puso, ngunit ang pag-ahon at paghilom ay mahalaga upang muling magkaruon ng lihim na pag-asa.


Ang Pangakong Napako

Sa ilalim ng bituin, pangako’y namutawi,
Ngunit ang pangako’y tulad ng ulap, dumadaan lang.
Sa mga mata’y lihim, sa mga labi’y halik,
Ngunit sa puso’y alingawngaw ng pangako’y napako.

Sa paglipas ng panahon, pangako’y naglalaho,
Napako sa hangin, nagbago ang tadhana.
Sa dilim ng gabi, alaala’y naiiwan,
Ang pangako’y bituing ngayon ay nawawala.

Sa pag-ibig na sabayang lumisan,
Pangako’y nagiging mga bituin na napako.
Ang mga pahayag ng damdamin, pag-asa’y napawi,
Pangako’y naglaho, nagdulot ng pusong sawi.

Sa pagtatapos ng kwento ng pag-ibig,
Napakong pangako’y nagbubunga ng sakit.
Sa pangako na hindi natupad, pag-ibig ay natapos,
Ang pangako’y napako, puso’y nagdurusa sa paghihiwalay.

Buod:

“Ang Pangakong Napako” ay naglalarawan ng pag-ibig na puno ng pangako ngunit nauwi sa pangungulila dahil sa hindi natupad na mga pangako. Ang tula ay nagpapahayag ng sakit at pagluha sa pagtatapos ng pag-ibig.

Aral:

Ang tula ay nagbibigay-aral na ang pagtatangi sa pangako ay dapat ay seryoso at may pagtupad. Ang hindi pagtupad sa pangako ay maaaring magdulot ng malalim na sugat sa puso at mawalan ng saysay ang pag-ibig.

Leave a Comment